?

Log in

   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
  Facebook | Twitter |

Bijna uitgelezen. - Amber is the colour of your energy


Mar. 5th, 2011 09:20 pm Bijna uitgelezen.

Eén van mijn vier boekenkasten. Toch weer vol.
                                             Eén van mijn vier boekenkasten. Toch weer vol.

 
Elk jaar keek ik er weer reikhalzend naar uit: de kinderboekenweek. In die magische week kreeg ik een boek cadeau van mijn ouders én van de boekwinkel zelf. Onze huisboekwinkel zat onder de bibliotheek in het winkelcentrum van Deventer Colmschate. Een kleine knusse boekwinkel waar het vastlopen van de lift het spannendste was wat er ooit is beleefd door de medewerker(s).

Ik was vergroeid met ál mijn boeken, behalve als ik ze weer terug moest brengen naar de bibliotheek. Elke zaterdag ruilde ik trouw de in één week afgeragde stapel biebboeken terug en nam er net zo veel weer voor terug. Puur genieten; het idee dat ik weer een week onder de panne was met onder andere Roald Dahl, Thea Beckman en Paul van Loon. In een gekke bui heb ik ooit een stripboek geprobeerd. Iets met Kuifje ofzo, maar die bracht ik het liefst na 5 minuten weer terug. Gewoon Jan Jans en de Kinderen. Dat vond ik meer dan genoeg. Of het nu in boekvorm was of in die walgelijke Libelle stond.

Op de middelbare school moest ik binnen een aantal weken een verplicht aantal boeken lezen en daar een serieus verslag over schrijven. In dit verslag moest ik op een manier naar boeken kijken die een averechts effect op mijn leesgedrag heeft meegebracht. Dit averechtse effect zit nog steeds vastgeroest in mijn hoofd, en lezen heb ik nooit meer zo leuk gevonden als toen.

Ik heb de jaren daarna geleerd niet meer naar de boeken top 10 te kijken, of af te gaan op andermans "leestips". Als ik een goed boek wil, vraag ik mijn moeder of mijn zusje. Het maakt geen reet uit of een boek 100 prijzen heeft gewonnen, als mijn moeder en/of mijn zusje het boek ronduit kut vind, vind ik dat hoogst waarschijnlijk ook.

Ondanks dat ik minder lees, verbaas ik me nog steeds over de hoeveelheid aan pretentieuze literatuur. Hoe pretentieuzer de auteurs danwel de boeken, hoe meer die krengen opgehemeld worden door mensen die vinden dat je er pas bij hoort wanneer je saaie nietszeggende kutverhalen met blijkbaar verborgen filosofische en psychologische gedachtegangen doorspit en daar zogenaamde intelligente gesprekken over kan voeren met medepretentieuze "literatuurliefhebbers". Deze mensen zitten vaak in een: "boekenclubje". Als ik dan al een boekenclub nodig heb om mijn zogenaamde literaire intelligentie tentoon te spreiden, richt ik er zelf wel één op. Een club speciaal voor mensen die wél weten hoe je er goede, hysterische, hilarische en soms zelfs onbenullige gesprekken over kan voeren: mijn moeder en mijn zusje. Omdat mijn vader dood is, moet ik hem maar erelid maken.

Tegenwoordig laat ik, gezien de voorgeschiedenis, de volwassen versie van de kinderboekenweek elk jaar trouw aan me voorbij gaan. Ik wacht wel op mijn verjaardag, wanneer ik van mijn zusje het nieuwe boek krijg van Nico Dijkshoorn. Geen Mulisch, 't Hart of Reve voor mij. Geef mij maar gewoon een leuk boek.

Zie ook www.christess.nl

Previous Entry Share Next Entry