?

Log in

   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
  Facebook | Twitter |

Voor altijd een beetje samen. - Amber is the colour of your energy


Nov. 20th, 2010 02:03 pm Voor altijd een beetje samen.

Zijn dood komt weer erg dichtbij. Vorig jaar wist ik niet wat ik zonder mijn vader aan zou moeten.
Ik leef inmiddels 11 maanden zonder hem, en ben gewoon gelukkig. Toen hij overleed heb ik nooit durven hopen dat ik zo goed en zo snel mijn leven op zou kunnen pakken. Elke keer weer denk ik aan al die lieve familie, vrienden en collega’s die me nooit in de steek hebben hebben gelaten dit jaar.
Hoe langer geleden, hoe trotser ik stiekem ook word op mezelf. Ik sta hier maar mooi weer, een beetje ongecompliceerd gelukkig te zijn. Dat kunnen niet veel mensen zeggen.

Nog steeds heb ik het idee dat hij zo kan binnenlopen en hoor ik zijn krukken op de plavuizen vloer. Als ik “Thuis” bel hoop ik nog steeds wel eens dat hij opneemt en we weer bij kunnen praten. We hebben elkaar immers al even niet meer gesproken. Hij houdt saaie, lieve en prachtige verhalen en op mijn initiatief hang ik na een half uur uitgeput op. Eigenlijk leeft hij gewoon door, en dat maakt alles draaglijk.

Het is bijna een jaar. Al lang geleden, maar ik heb nog steeds een hopelijk lange en gelukkige weg te gaan met hem in mijn gedachte. Ik weet dat hij ook gelukkig is als hij mij en ons zou zien. Zijn familie, zo mooi met z’n allen en samen gemaakt om te leven.

2 comments - Leave a commentPrevious Entry Share Next Entry

Comments:

From:geduldig
Date:November 21st, 2010 01:28 pm (UTC)
(Link)
Ik vind het erg knap dat jij je zo kan voelen.
Ik deed het je niet na toen mijn vader bijna een jaar overleden was.

Jullie blijven de rest van jullie levens verbonden, ook al is hij lichamelijk niet meer bij je. En ook al geloof ik niet in God en de hemel, denk ik toch dat hij je vanuit ergens in de gaten houdt. En ik denk altijd, als ik deze keuze maak zou hij dan trots op me zijn?

Ik vind het fijn om te lezen dat je zo gelukkig bent.
En dat je het kan zien als 'al lang geleden'.
Ik zeg nog steeds, 'pas zeven jaar', want zo voelt het.

Alsnog heel veel sterkte.
From:corde_sensible
Date:November 21st, 2010 08:55 pm (UTC)
(Link)
Wat een lief berichtje.
Mijn verstand zegt trouwens dat het lang geleden is. Een jaar is lang en bijna onvoorstelbaar. Toch voelt het weleens als gisteren, en dat zijn de moeilijke momenten.

Ik kan me voorstellen dat je het hebt over "pas 7 jaar". Al weet ik niet hoe ik er over 6 jaar over denk. Nu kan ik zeggen dat 1 maand hetzelfde voelt als 1 jaar. Misschien denk ik over 6 jaar dat 1 maand hetzelfde voelt als 7 jaar... Dan is het mijn hele leven "pas zoveel jaar geleden". Als iemand zo sterk met je verbonden is, zal je diegene altijd even erg blijven missen. Bij elk belangrijk moment.

Jij ook alsnog heel veel sterkte!!

-x-