?

Log in

   Journal    Friends    Archive    Profile    Memories
  Facebook | Twitter |

Amber is the colour of your energy


Mar. 23rd, 2011 08:07 pm


Mar. 8th, 2011 09:34 pm Scheidt aan trouwen.

 Trouwen spreekt allang niet meer tot mijn verbeelding. Tijdens mijn studie rechten heb ik in 2 scripties aandacht besteed aan het onderwerp, met een complete beroepsdeformatie tot gevolg. Ik kan niet normaal iemand feliciteren zonder de vraag of huwelijkse voorwaarden zijn gemaakt. Zo ja, of ze dan ook weten welke gevolgen het eind van dat huwelijk juridisch gezien heeft in verschillende situaties. De getrouwde homocollega vind ik verre van speciaal en vertel ik alleen maar over de juridische consequenties bij emigratie. Ik ben officieel juridisch autist.

Het huwelijk is niet romantisch: het is juridisch hándig. Het heeft voor mij geen symbolische waarde, nu seks, samenwonen én kinderen tegenwoordig zonder huwelijksperikelen mogelijk zijn. Alles kan geregeld worden in Nederland. Ik vind dat prachtig. 

Het lijkt me ook prachtig om een geregistreerd partnerschap aan te gaan op een random sufkutterige maandag met onze beste vrienden als getuigen. Na afloop gaan we met enorme blikken bier en pakken wijn in het park barbecuen, om uiteindelijk in de kroeg te eindigen. Gewoon in mijn favoriete zomerjurkje. Misschien zelfs dat jurkje dat ik aanhad op mijn vaders begrafenis.

Als ik zou moeten trouwen is een huwelijk voor mij alleen weggelegd in Las Vegas. Gewoon met Elvis Presley en Marilyn Monroe. Niets meer, niets minder.

Vandaag kreeg ik echter de meest verschrikkelijke trouwkaart ooit in mijn brievenbus gestopt. Ik kan niet omschrijven hoe deze luidt, het is ronduit walgelijk, zo zoetsappig. Ik kan het ding alleen maar zien als een viezige stinkdrap waar ik slechts keihard IEUW op kan zeggen. Keer op keer. Een klassiek geval van je had erbij moeten zijn.

En nu wil ik dus helemaal níets meer. Gewoon samenwonen. Dat wil ik. Altijd bij Alex blijven, tot de dood ons scheidt. Daar heb ik geen ring voor nodig.

3 comments - Leave a comment


Mar. 5th, 2011 09:20 pm Bijna uitgelezen.

Eén van mijn vier boekenkasten. Toch weer vol.
                                             Eén van mijn vier boekenkasten. Toch weer vol.

 
Elk jaar keek ik er weer reikhalzend naar uit: de kinderboekenweek. In die magische week kreeg ik een boek cadeau van mijn ouders én van de boekwinkel zelf. Onze huisboekwinkel zat onder de bibliotheek in het winkelcentrum van Deventer Colmschate. Een kleine knusse boekwinkel waar het vastlopen van de lift het spannendste was wat er ooit is beleefd door de medewerker(s).

Ik was vergroeid met ál mijn boeken, behalve als ik ze weer terug moest brengen naar de bibliotheek. Elke zaterdag ruilde ik trouw de in één week afgeragde stapel biebboeken terug en nam er net zo veel weer voor terug. Puur genieten; het idee dat ik weer een week onder de panne was met onder andere Roald Dahl, Thea Beckman en Paul van Loon. In een gekke bui heb ik ooit een stripboek geprobeerd. Iets met Kuifje ofzo, maar die bracht ik het liefst na 5 minuten weer terug. Gewoon Jan Jans en de Kinderen. Dat vond ik meer dan genoeg. Of het nu in boekvorm was of in die walgelijke Libelle stond.

Op de middelbare school moest ik binnen een aantal weken een verplicht aantal boeken lezen en daar een serieus verslag over schrijven. In dit verslag moest ik op een manier naar boeken kijken die een averechts effect op mijn leesgedrag heeft meegebracht. Dit averechtse effect zit nog steeds vastgeroest in mijn hoofd, en lezen heb ik nooit meer zo leuk gevonden als toen.

Ik heb de jaren daarna geleerd niet meer naar de boeken top 10 te kijken, of af te gaan op andermans "leestips". Als ik een goed boek wil, vraag ik mijn moeder of mijn zusje. Het maakt geen reet uit of een boek 100 prijzen heeft gewonnen, als mijn moeder en/of mijn zusje het boek ronduit kut vind, vind ik dat hoogst waarschijnlijk ook.

Ondanks dat ik minder lees, verbaas ik me nog steeds over de hoeveelheid aan pretentieuze literatuur. Hoe pretentieuzer de auteurs danwel de boeken, hoe meer die krengen opgehemeld worden door mensen die vinden dat je er pas bij hoort wanneer je saaie nietszeggende kutverhalen met blijkbaar verborgen filosofische en psychologische gedachtegangen doorspit en daar zogenaamde intelligente gesprekken over kan voeren met medepretentieuze "literatuurliefhebbers". Deze mensen zitten vaak in een: "boekenclubje". Als ik dan al een boekenclub nodig heb om mijn zogenaamde literaire intelligentie tentoon te spreiden, richt ik er zelf wel één op. Een club speciaal voor mensen die wél weten hoe je er goede, hysterische, hilarische en soms zelfs onbenullige gesprekken over kan voeren: mijn moeder en mijn zusje. Omdat mijn vader dood is, moet ik hem maar erelid maken.

Tegenwoordig laat ik, gezien de voorgeschiedenis, de volwassen versie van de kinderboekenweek elk jaar trouw aan me voorbij gaan. Ik wacht wel op mijn verjaardag, wanneer ik van mijn zusje het nieuwe boek krijg van Nico Dijkshoorn. Geen Mulisch, 't Hart of Reve voor mij. Geef mij maar gewoon een leuk boek.

Zie ook www.christess.nl


Feb. 9th, 2011 08:42 pm

"Ik heb altijd al wat gehad met de getallen 5 en 6. VIJF en ZES. Komt zo in me op, gek hè."
Zegt hij twee dagen voor zijn overlijden. Het morfinepompje overstemt al snel weer de stilte, terwijl wij ons verwonderen over deze uitspraak.

Hij stierf op zijn 55-ste. Zijn 56e levensjaar.
Vandaag werd hij 57.

Pap, ik weet dat je je verjaardag maar stom vond. Toch gefeliciteerd; we vieren je leven. Gewoon, omdat het mooi was. 


Mijn zus schreef op Facebook:
Vandaag zou mijn vader jarig zijn geweest. Hij hield er niet van om zijn verjaardag te vieren. "Gefeliciteerd, pap," zei ik dan 's ochtends. Slechts uit principe. Bromde hij bedankt. De rest van de dag zwegen we erover. Dat was ons cadeau aan hem, elk jaar weer.

Onze vader werd steeds chagrijniger naarmate zijn verjaardag dichterbij kwam. Niemand durfde hem dan ook te bellen of te bezoeken. Behalve natuurlijk oma, die niet anders gewend was.
Elk jaar weer broedden ik en mijn zusje op een cadeau en kwamen aan met sokken, knuffels, beeldjes en voor-de-beste-vader gadgets. Als dank kregen we een kus op "ons bolletje" en werd medegedeeld "dat het toch echt niet had gehoeven, lieverdje". Daar hadden wij elk jaar weer schijt aan, want ondanks vele vijven en zessen kwamen wij er toch wel uit.

3 comments - Leave a comment


Jan. 25th, 2011 07:23 pm Te leuk voor woorden.

Ik heb het druk met mijn leuke werk, leuke collega's, leuke vrijwilligersdingetjes en leuke vrienden.
Eigenlijk te druk om met een leuke post te komen.

Sorry. (Hopelijk wel een redelijk leuke sorry.)

1 comment - Leave a comment


Dec. 16th, 2010 12:25 am Voor altijd verbonden.

Vandaag wordt mijn zusje 21, en ben ik nog steeds een trotse zus.

Ik weet nog. Dat ik om 7u naar beneden word geroepen om te zingen.
Ik wil niet zingen, ik wil slapen. Chagrijnig voeg ik me vervolgens bij het gezin.
Mijn zusje zit in haar pyjamaatje op de gammele houten eetstoel met een papieren kleuterklasmuts op haar hoofd.
Ze kijkt vol verwachting naar ons en haar cadeaus.
Onze vader begint met zingen, en vertwijfeld zing ik mee: voor mijn grote zusje.

Vandaag is ons feest.

1 comment - Leave a comment


Dec. 13th, 2010 03:44 pm Een goed begin is het halve werk.

En dus haalde gisteravond de helft van de chocoladekransjes de minikerstboom niet eens.

 
Photobucket

2 comments - Leave a comment


Dec. 12th, 2010 09:42 pm Als de dag van vandaag.

Ik loop de woonkamer in en val middenin het WK schaatsen. Ik plof naast mijn vader op de bank en zucht. Stiekem wil ik zappen naar de volgende zender, maar dan wordt hij zeker boos.
"Doet Nederland weer mee pap?"
"Jaaa. Behalve Kuipers en Groothuis. Doodzonde." Zegt hij zonder zijn hoofd van de televisie af te wenden.
"Oh. Maar, doet de rest het wel goed dan?", vraag ik vol verwachting.
Even is het stil en zie ik zijn hele gezicht een klein beetje fronsen. "Mwoah."
Ik neem dit antwoord direct van hem aan en knik instemmend ter akkoord.
"Als Lee zo doorgaat rijdt hij nog een wereldrecord," klinkt het naast me, en hij kriebelt tevreden de op een na laatste rondetijd in zijn beroemde schriftje. Exact tien seconden later herhaalt de commentator precies hetzelfde.
Plotseling begint hij te vloeken en zie ik dat de tijdregistratie niet meer wordt uitgezonden. De commentator biedt zijn excuses aan, maar mijn vader neemt hier geen genoegen mee. Driftig vliegt zijn schriftje door de woonkamer en valt ergens op het kleed neer. Ik sta op om het schriftje van de vloer op te pakken, maar het is nergens te bekennen. Misschien heeft hij het ondertussen zelf van de grond geraapt. Ik ga zitten en kijk weer naast me. Niets. Ik zucht diep, pak de afstandsbediening en zap naar het volgende kanaal.
Schaatsen zonder papa is saai.

Leave a comment


Nov. 29th, 2010 10:26 pm Anno 2010, of misschien wel het einde ervan.

Sinds ik mijn vaders werkgenen heb ingezet voor het echte werk, je weet wel, dat na mijn studie, voel ik me weer piepjong. Ik zit tegenwoordig tussen de werkende hoogopgeleide huisvrouwen, moeders van 2 kinderen, en stuk voor stuk perfectionist. Ze hebben verhitte discussies over schoonmaken en de tijd die dat vergt terwijl er ook nog kinderen zijn die gevoederd en naar de hockeyclub gebracht dienen te worden wanneer ze van de tennisclub gehaald zijn.

Ze vallen van de ene verbazing in de andere wanneer de 1e toegeeft de hulp te hebben ontslagen wegens disfunctioneren en de 2e aangeeft alles zelfs zonder hulp te kunnen bolwerken, al werkt ze tot 2 uur ‘s nachts door.

Na een kwartier wijs mijn mond te hebben gehouden als kinderloze huishouden hatende kroegtijger zijnde kan ik het niet meer aanhoren.

“Hebben jullie geen man?”

Even is het stil. Totdat de 1e van de 3 antwoordt: “Goede vraag. Hele goede vraag.”

Dan komt de andere los: “Die doet ook heus wel eens wat. Maar hij werkt gewoon heel hard.”

Ik besluit dat ik niet tevreden ben en geef aan dat zij ook hard werken.

“Dat klopt wel, maar toch… Zonder hulp kan ik niet.”

Ik geef het op, denk aan Alexander en ons leven, en besluit toch maar geen recht van spreken te hebben. Misschien ben ik gewoon een bofkont en hij zwaar de lul. Zolang ik nog tijd heb om stof weg te blazen, en hij om alles grondig te schrobben nemen wij nog geen hulp. (Laat staan kinderen.)

4 comments - Leave a comment


Nov. 20th, 2010 02:03 pm Voor altijd een beetje samen.

Zijn dood komt weer erg dichtbij. Vorig jaar wist ik niet wat ik zonder mijn vader aan zou moeten.
Ik leef inmiddels 11 maanden zonder hem, en ben gewoon gelukkig. Toen hij overleed heb ik nooit durven hopen dat ik zo goed en zo snel mijn leven op zou kunnen pakken. Elke keer weer denk ik aan al die lieve familie, vrienden en collega’s die me nooit in de steek hebben hebben gelaten dit jaar.
Hoe langer geleden, hoe trotser ik stiekem ook word op mezelf. Ik sta hier maar mooi weer, een beetje ongecompliceerd gelukkig te zijn. Dat kunnen niet veel mensen zeggen.

Nog steeds heb ik het idee dat hij zo kan binnenlopen en hoor ik zijn krukken op de plavuizen vloer. Als ik “Thuis” bel hoop ik nog steeds wel eens dat hij opneemt en we weer bij kunnen praten. We hebben elkaar immers al even niet meer gesproken. Hij houdt saaie, lieve en prachtige verhalen en op mijn initiatief hang ik na een half uur uitgeput op. Eigenlijk leeft hij gewoon door, en dat maakt alles draaglijk.

Het is bijna een jaar. Al lang geleden, maar ik heb nog steeds een hopelijk lange en gelukkige weg te gaan met hem in mijn gedachte. Ik weet dat hij ook gelukkig is als hij mij en ons zou zien. Zijn familie, zo mooi met z’n allen en samen gemaakt om te leven.

2 comments - Leave a comment

Back a Page